Nieuwsarchief

Hoe verklein je de kans op een crisis?

Afbeelding

Afgelopen week raakte een oud-voorzitter en medeoprichter van goede doelenorganisatie Alpe d’HuZes in opspraak door onderzoeksjournalistiek van het NRC.

Hij werd via een omweg betaald voor werkzaamheden terwijl hij zich als voorzitter van Alpe d’HuZes hard maakte voor een anti-strijkstokbeleid. In zijn – late – reactie meldde hij dat de beslissing om hier toestemming voor te geven er een van het toenmalige hele bestuur was én dat het een duivels dillemma was geweest. De media-aandacht leidde tot een crisis voor zowel Alpe d’HuZes als de oud-voorzitter persoonlijk. Dat maakte voor mij weer eens duidelijk dat de social media een crisis razendsnel kunnen versnellen en verergeren. En dat er een verschil is tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Het is dus vaak beter om er voor te zorgen dat je de schijn niet tegen je kunt krijgen.

Als een organisatie crisismanagement en –communicatie professioneel en planmatig wil aanpakken, starten onze crisisadviseurs met een risico-inventarisatie en –analyse. We beginnen met een maatwerklijst van tientallen soorten crises die een organisatie kunnen overkomen. Vervolgens bepalen we met het management van die organisatie de kans dat een bepaalde crisis in de toekomst voorkomt. En de impact van die crisis als die daadwerkelijk optreedt. Dat leidt dan uiteindelijk tot vijf of zes clusters van crises waarmee je als organisatie aan de slag gaat. Door crisismanagement-plannen te maken en door te oefenen met crisissimulaties, crisismediatrainingen en social media crisistrainingen. Een belangrijk aspect van deze aanpak is dat het crisisbewustzijn wordt vergroot. Het crisisduiveltje zit als het ware in je achterhoofd. Niet alleen bij de beoordeling van incidenten, maar ook bij het nemen van belangrijke beslissingen. Je vraagt je af wat er worst case zou kunnen gebeuren, welke scenario’s zich zouden kunnen ontvouwen. Ik houd mijn opdrachtgevers vaak de vraag voor: “Heb je - als een incident een crisis wordt – alles gedaan wat er redelijkerwijs van je verwacht mocht worden, zowel om het incident te voorkomen als bij de aanpak ervan?” Oftewel “Hoe leg je het aan je kinderen uit?” Ik heb niet de illusie dat je met deze manier van denken alle crises voorkomt, maar wel dat de kans daarop stukken kleiner wordt.